Ο Μπούμπης της καρδιάς μας…

23 Οκτωβρίου 1940, μόλις πέντε ημέρες πριν την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα, ο Μάρκος Χατζηκυριακάκης και η γυναίκα του Άννα έφεραν στη ζωή έναν γιο που έμελλε να γράψει ιστορία στον χώρο της ελληνικής κολύμβησης και υδατοσφαίρισης. Γεννήθηκε ο Παναγιώτης – «Μπούμπης», ο πρώτος Έλληνας που κατέβηκε το 1 λεπτό στα 100 μέτρα ελεύθερο.

Εάν ο ιστορικός του υγρού στίβου ανοίξει τα κιτάπια του, μπορεί – εάν δεν γνωρίζει όλη την ιστορία – να μπερδευτεί. Θα δει έναν Π. Χατζηκυριακάκη να κυριαρχεί στα 100 μέτρα ελεύθερο από το 1948 έως το 1954 και έναν δεύτερο με τα αρχικά Π.-Μ. Χατζηκυριακάκη να εντυπωσιάζει την περίοδο 1959–1964. Πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο; Όχι. Ο πρώτος, ο Παναγιώτης, ήταν ο αδελφός του πατέρα του Παναγιώτη – Μπούμπη Χατζηκυριακάκη, δηλαδή ο θείος του.

Το καλοκαίρι του 1956, όταν οι γονείς του βρίσκονταν στη Μύκονο για διακοπές, ο Μπούμπης έμεινε στην Αθήνα για να δώσει εξετάσεις στα αρχαία ελληνικά. Εκείνη την περίοδο είχε ως συντροφιά τον πρωταθλητή Ελλάδας θείο του. Μαζί πήγαιναν στο κολυμβητήριο του Ζαππείου και ο νεαρός Μπούμπης ξεκίνησε να κολυμπά δίπλα του. Σε λίγους μήνες τον ξεπέρασε, για να εξελιχθεί σύντομα σε έναν από τους κορυφαίους Έλληνες κολυμβητές.

Το 1959 σημείωσε επίδοση 58.7 και έγινε ο πρώτος Έλληνας που κατέβηκε το ένα λεπτό στα 100 μέτρα ελεύθερο, στο πιο δημοφιλές αγώνισμα της κλασικής κολύμβησης για δεκαετίες. Τόσο ο ίδιος όσο και ο θείος του αγωνίζονταν με τα χρώματα του Εθνικού Πειραιά.

Παρά τη μεγάλη του πορεία, ο Μπούμπης εγκατέλειψε νωρίς την ενεργό δράση. Εκτός από σπουδαίος κολυμβητής, υπήρξε και εξαιρετικός πολίστας, βασικό στέλεχος της Εθνικής ομάδας, έχοντας ως δάσκαλο τον Ανδρέα Γαρύφαλλο. Το 1965 αποφάσισε να αποχωρήσει από την κολύμβηση και το πόλο. Όπως ο ίδιος ανέφερε: «Μαράζι το έχω».

Εξηγώντας τους λόγους της απόφασής του, σημείωσε: «Τα Χριστούγεννα του 1964 έγινε ένα τραγικό περιστατικό που έχει μείνει στην ιστορία της κολύμβησης. Ο θείος μου, ο πρωταθλητής Παναγιώτης, παρασύρθηκε από τρένο στην περιοχή του Ρέντη και έφυγε από τη ζωή μαζί με τη γυναίκα του. Η οικογένεια έπρεπε να διατηρήσει το εκτελωνιστικό γραφείο που είχε. Αποφάσισα, για βιοποριστικούς λόγους, να διαφοροποιήσω το πρόγραμμά μου, κάτι που δεν άρεσε σε κάποιους από τους τότε διοικούντες την ομοσπονδία και με οδήγησε να σταματήσω πρόωρα το κολύμπι».

Παράλληλα, αν και το 1959 είχε σημειώσει σπουδαίες επιδόσεις, δεν συμπεριλήφθηκε στην Ολυμπιακή αποστολή του 1960. «Το 1959 πήγα στο Άαχεν της Γερμανίας για σπουδές και έμεινα εκεί μέχρι το 1961. Δεν ήμουν αρεστός σε κάποιους από τους διοικούντες και έτσι δεν συμμετείχα στους Ολυμπιακούς Αγώνες», εξηγεί.

Όσο για το προσωνύμιο «Μπούμπης», προέρχεται από την περίοδο της γερμανικής κατοχής: «Όταν οι Γερμανοί ήρθαν στην Ελλάδα, κατέλαβαν το σπίτι μας στον Πειραιά. Ήμουν μωρό τότε και με φώναζαν “Μπούμπη”. Το όνομα έμεινε, παρότι σύντομα φύγαμε από το σπίτι».

Στην προσωπική του ζωή εργάστηκε ως εκτελωνιστής, παντρεύτηκε την Έλενα Λουλουδάκη και απέκτησε δύο παιδιά, τον Μάρκο και την Άννα, ενώ σήμερα έχει οκτώ εγγόνια. Αν και τα παιδιά του δεν ασχολήθηκαν με την κολύμβηση, ο γιος του Μάρκος εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1998 στο Νάγκανο.

Παράλληλα, ο Μπούμπης Χατζηκυριακάκης διακρίθηκε και στην ιστιοπλοΐα, κατακτώντας δύο ευρωπαϊκά πρωταθλήματα στην κατηγορία Lightning.

Σήμερα ζει στο Παλαιό Φάληρο, διατηρώντας επαφή με παλιούς συναθλητές και φίλους, θυμούμενος με νοσταλγία τις εποχές του Ζαππείου: «Ο ρομαντισμός εκείνης της εποχής είναι κάτι που μας λείπει. Ήμασταν όλοι φίλοι, δημιουργήσαμε σπουδαίες σχέσεις και αξέχαστες παρέες. Δεν υπήρχαν συλλογικά πάθη».

Στον Πειραιά εξακολουθεί να συναντά παλιούς συναθλητές του Εθνικού, κρατώντας ζωντανές τις μνήμες μιας ξεχωριστής εποχής για τον ελληνικό υγρό στίβο.

Πηγή: ΚΟΕmag