Η Πάττυ της Μάγχης

Η Πάττυ Στογιαννίδου και η υπέρβαση ζωής που εμπνέει

Δεν είναι απλώς μια κολυμβήτρια που πέρασε τη Μάγχη. Είναι μια γυναίκα που κολύμπησε κόντρα σε κάθε ρεύμα — κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η Πάττυ Στογιαννίδου, μητέρα, εργαζόμενη, πρώην πρωταθλήτρια που επανήλθε στο άθλημα ύστερα από δεκαετίες, τόλμησε να «κοιτάξει στα μάτια» το πιο απαιτητικό εγχείρημα στη μαραθώνια κολύμβηση: τον Δίαπλου της Μάγχης.

Ένα επίτευγμα που για πολλούς παραμένει άπιαστο, για την ίδια έγινε σκοπός ζωής. Και τελικά, μια προσωπική νίκη που ξεπερνά κατά πολύ τα 35 χιλιόμετρα της διαδρομής. Ήταν μια ψυχική διαδρομή — βαθιά, συγκλονιστική, αυθεντικά ανθρώπινη.

Τα λόγια της, όπως τα κατέθεσε στο pisina.net, είναι αποστομωτικά. Συγκλονίζουν, εμπνέουν, θυμίζουν πως το μεγαλείο του αθλητισμού δεν βρίσκεται μόνο στα μετάλλια, αλλά κυρίως στη δύναμη της ψυχής.

ΚΑΤΩΘΙ όσα καταθέτει στο pisina.net:

“Ο Διάπλους της Μάγχης υπήρξε για μένα ένας ευσεβής πόθος, ένα όνειρο που γεννήθηκε τη στιγμή που γνώρισα τη μαραθώνια κολύμβηση.

Από τα εφηβικά μου χρόνια ασχολήθηκα με τον πρωταθλητισμό, κατακτώντας πανελλήνιες διακρίσεις και εκπροσωπώντας τη χώρα μας με τιμή στην Εθνική Ομάδα.

Ήρθε όμως μια περίοδος όπου αποσύρθηκα από την ενεργό δράση, για να αφοσιωθώ στην οικογένειά μου. Περίπου 20-25 χρόνια μακριά από την κολύμβηση, ώσπου ένας σοβαρός τραυματισμός στο χέρι με οδήγησε ξανά στην πισίνα — αρχικά για αποκατάσταση. Εκεί, σχεδόν τυχαία, ήρθα σε επαφή με τη μαραθώνια κολύμβηση, συμμετέχοντας για πρώτη φορά στον 43ο Διάπλου του Τορωναίου Κόλπου. Και κάπου εκεί… ερωτεύτηκα ξανά το νερό.

Ακολούθησαν συμμετοχές σε αγώνες σε όλη την Ελλάδα, ώσπου —ύστερα από δύσκολες προσωπικές στιγμές και χτυπήματα της μοίρας που με έφεραν στα όριά μου— έπρεπε να κρατηθώ από κάτι. Να βρω ένα φως, μια νέα ελπίδα. Και τότε, από τα βάθη του υποσυνείδητού μου, αναδύθηκε πάλι η ιδέα του Διάπλου της Μάγχης. Ήξερα πως δεν θα ήταν εύκολο. Ούτε και το ήθελα εύκολο. Χρειαζόμουν κάτι μεγάλο. Κάτι που να μπορεί να με "ξυπνήσει" από τη χειμερία νάρκη στην οποία είχα βυθιστεί.

Ο Δίαπλους της Μάγχης δεν ονομάζεται άδικα το "Έβερεστ" της μαραθώνιας κολύμβησης. Η θερμοκρασία του νερού παγώνει το σώμα. Τα ισχυρά ρεύματα και οι παλίρροιες αλλάζουν κατεύθυνση κάθε στιγμή. Οι μέδουσες —πάνω από 50 είδη, τοξικά και μη— σε περικυκλώνουν σαν σκιάχτρα από τα βάθη της θάλασσας. Το πιο σκληρό όμως είναι ότι χάνεις τον έλεγχο. Δεν κολυμπάς με βάση τη δική σου δύναμη, αλλά με βάση τη "διάθεση" της Μάγχης. Προσαρμόζεσαι. Αλλάζεις τακτική. Κάνεις σπριντ ακόμα και όταν νιώθεις ότι δεν έχεις άλλα αποθέματα, γιατί εκείνη το απαιτεί. 

Και κάπου εκεί… συνειδητοποιείς.

Η απόσταση δεν είναι "μόνο" 35 χιλιόμετρα.

Είναι το πόσο θα σε παρασύρουν τα ρεύματα. Το πόσο θα αντέξεις να παλεύεις, να μην τα παρατήσεις, να συνεχίσεις.

Είναι απόσταση που συνέχεια... μεγαλώνει. Γιατί τελικά, η διαδρομή δεν είναι μόνο σωματική. Είναι βαθιά ψυχική.

Η προετοιμασία ήταν επίπονη. Ξαναγύρισα, νοητά και σωματικά, στα χρόνια του πρωταθλητισμού. Ώρες αμέτρητες προπόνησης, διατροφή, πειθαρχία, ύπνος — όλα αυτά συνδυασμένα με τις απαιτήσεις της καθημερινότητας, της οικογένειας, της δουλειάς. Με τη βοήθεια του προπονητή μου, Γιώργου Αδάμ, κατάφερα να ανταποκριθώ. Ο Γιώργος με προσέγγισε πρώτα ως άνθρωπο και μετά ως αθλήτρια. Οι ενήλικες αθλητές έχουμε άλλες ανάγκες· δεν κυνηγάμε απλώς μετάλλια, κυνηγάμε την υπέρβαση του ίδιου μας του εαυτού. Και αυτό, ο Γιώργος το κατάλαβε απόλυτα.

Το ταξίδι ξεκίνησε… και ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Παρά τις απίστευτες δυσκολίες, τα κατάφερα. Και δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από αυτή τη θάλασσα. Ήξερα ότι θα είναι μια εμπειρία μοναδική — και ήταν. Ήταν μαγική. Ήταν η απόλυτη υπέρβαση.

Δεν ξέρω αν τελικά νίκησα τη Μάγχη.

Ξέρω όμως ότι νίκησα τον εαυτό μου.

Και αυτή είναι η πιο μεγάλη, η πιο σκληρή, η πιο όμορφη νίκη της ζωής μου.

Σήμερα νιώθω ευγνώμων. Για κάθε κύμα. Για κάθε πόνο. Για κάθε στιγμή που αμφέβαλλα αλλά συνέχισα.

Κυρίως, όμως, για την αγάπη και στήριξη του κόσμου. 

Γιατί μείνατε δίπλα μου. Με πιστέψατε. Ταυτιστήκατε με την ιστορία μου και μου δείξατε πως δεν είμαι μόνη σε αυτήν την πορεία.

Γιατί όταν βυθίζεσαι… κι όμως συνεχίζεις…

Τότε γεννιέται ο αθλητής. Ο άνθρωπος. Η ψυχή.

Κι εκεί, στην απέναντι όχθη… σε περιμένει κάτι ανεκτίμητο:

ο εαυτός σου, όπως δεν τον είχες ξαναγνωρίσει ποτέ”.

Pisina.net