Εθνικό Θεσσαλονίκης: Το νέο Ζάππειο

Η εικόνα που επικρατεί σήμερα στη Θεσσαλονίκη θα έπρεπε να προβληματίζει κάθε άνθρωπο που ασχολείται με τον ελληνικό αθλητισμό. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, μια πόλη με τεράστια παράδοση στον υγρό στίβο, αδυνατεί πλέον να εξυπηρετήσει τις βασικές ανάγκες των αθλητών, των σωματείων και των πολιτών της.

Οι κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών δεν έγιναν τυχαία. Γονείς, αθλητές, προπονητές, παράγοντες και άνθρωποι της κολύμβησης βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για κάτι αυτονόητο: το δικαίωμα στον αθλητισμό και στις απαραίτητες υποδομές που οφείλει να παρέχει η πολιτεία.

Στο επίκεντρο της αγωνίας βρίσκεται το Εθνικό Κολυμβητήριο Θεσσαλονίκης. Και εδώ ακριβώς γεννάται ένας εύλογος και ιδιαίτερα ανησυχητικός συνειρμός. Μήπως το Εθνικό Κολυμβητήριο Θεσσαλονίκης εξελίσσεται στο νέο Ζάππειο;

Για όσους γνωρίζουν την ιστορία της ελληνικής κολύμβησης, το Ζάππειο δεν ήταν απλώς ένα κολυμβητήριο. Ήταν το σημείο αναφοράς του αθλήματος. Από την ίδρυσή του αποτέλεσε για δεκαετίες τον πυρήνα της ελληνικής κολύμβησης, τον χώρο όπου γεννήθηκαν πρωταθλητές και γράφτηκαν σπουδαίες σελίδες της ιστορίας του υγρού στίβου. Και όμως, το ιστορικό αυτό κολυμβητήριο παρέμεινε κλειστό επί 14 ολόκληρα χρόνια.

Σήμερα, μετά από συντονισμένες ενέργειες της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και του προέδρου της, Ισίδωρου Κούβελου, οι εργασίες αποκατάστασης βρίσκονται σε εξέλιξη, με στόχο το Ζάππειο να επιστρέψει στην ελληνική κολύμβηση το 2027 ή το αργότερο στις αρχές του 2028.

Τι συμβαίνει όμως στη Θεσσαλονίκη;

Το Εθνικό Κολυμβητήριο της πόλης έκλεισε την 1η Μαρτίου 2025 για την εκτέλεση εργασιών αναβάθμισης και βελτίωσης των εγκαταστάσεών του. Δεκαπέντε μήνες μετά, η εικόνα παραμένει απογοητευτική. Το έργο βρίσκεται ουσιαστικά σε αδράνεια, δεν υπάρχει ορατή πρόοδος, δεν υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης και κυρίως δεν υπάρχει επίσημη ενημέρωση προς την αθλητική κοινότητα της πόλης.

Η σιωπή είναι αυτή που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία.

Διότι το συγκεκριμένο κολυμβητήριο δεν είναι μια οποιαδήποτε αθλητική εγκατάσταση. Από τη δεκαετία του 1970, όταν εγκαινιάστηκε, αποτέλεσε την καρδιά της κολύμβησης στη Βόρεια Ελλάδα. Μέσα από τις δεξαμενές του αναδείχθηκαν αθλητές, δημιουργήθηκαν σχολές και αναπτύχθηκαν σωματεία που πρωταγωνίστησαν σε πανελλήνιο επίπεδο.

Ο Άλμπατρος, ο ΠΑΟΚ, ο Άρης, ο Ηρακλής και τόσα ακόμη σωματεία συνέδεσαν την ιστορία τους με το Εθνικό Κολυμβητήριο Θεσσαλονίκης. Από εκεί ξεκίνησαν γενιές αθλητών που τίμησαν το ελληνικό κολύμπι. Σήμερα, όμως, η ιστορική αυτή εγκατάσταση παραμένει κλειστή, στερώντας από χιλιάδες παιδιά και αθλητές έναν ζωτικό χώρο άθλησης.

Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ και δεκαπέντε μήνες; Γιατί δεν υπάρχει δημόσια ενημέρωση; Γιατί δεν παρουσιάζεται ένα σαφές χρονοδιάγραμμα; Γιατί η πολιτεία αφήνει να διαιωνίζεται αυτή η αβεβαιότητα;

Η Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να περιμένει άλλο.

Η πόλη δικαιούται απαντήσεις και κυρίως δικαιούται λύσεις. Το Εθνικό Κολυμβητήριο δεν πρέπει να μετατραπεί σε ένα ακόμη παράδειγμα εγκατάλειψης, ακολουθώντας τον δρόμο που ακολούθησε το Ζάππειο επί δεκατέσσερα χρόνια.

Η ευθύνη ανήκει πρωτίστως στην ελληνική πολιτεία και στο Υπουργείο Αθλητισμού. Ο αρμόδιος υπουργός, Γιάννης Βρούτσης, οφείλει να τοποθετηθεί δημόσια για το θέμα, να ενημερώσει για την πορεία των εργασιών και να παρουσιάσει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα επαναλειτουργίας.

Γιατί η κολύμβηση της Θεσσαλονίκης δεν ζητά προνόμια.

Ζητά το αυτονόητο.

Να έχει ξανά το σπίτι της.

Pisina.net