Ο Νώντας δεν έφυγε ποτέ – 30 χρόνια από τον χαμό του γίγαντα του ελληνικού πόλο

22 Ιουνίου 1996 – 22 Ιουνίου 2026

Υπάρχουν αθλητές που κατακτούν τίτλους. Υπάρχουν αθλητές που γράφουν ιστορία. Και υπάρχουν εκείνοι οι ελάχιστοι που μετατρέπονται σε θρύλους, γιατί το αποτύπωμά τους ξεπερνά τα γήπεδα, τις νίκες και τα μετάλλια.

Ο Νώντας Σαμαρτζίδης ανήκει σε αυτή την κατηγορία.

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από εκείνο το μεσημέρι της 22ας Ιουνίου 1996, όταν το ελληνικό πόλο βυθίστηκε στο πένθος. Στην Παλαιά Επίδαυρο, κατά τη διάρκεια ελεύθερης κατάδυσης, ο άνθρωπος που είχε μάθει να νικά μέσα στο νερό δεν κατάφερε να επιστρέψει στην επιφάνεια. Ήταν μόλις 30 ετών.

Κι όμως, τρεις δεκαετίες μετά, ο Νώντας παραμένει παρών. Στις ιστορίες των συμπαικτών του. Στις αναμνήσεις των αντιπάλων του. Στις αφηγήσεις όσων δεν τον πρόλαβαν, αλλά μεγάλωσαν ακούγοντας για έναν αθλητή που έμοιαζε μεγαλύτερος από τη ζωή.

Γεννημένος για να ξεχωρίσει

Γεννημένος στις 9 Σεπτεμβρίου 1965, μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και από μικρός έδειξε πως δεν ήταν ένας συνηθισμένος αθλητής. Ξεκίνησε από την κολύμβηση με τα χρώματα του Άρη, κατακτώντας πέντε χρυσά μετάλλια στο ελεύθερο.

Όμως το πεπρωμένο του βρισκόταν λίγα μέτρα πιο δίπλα, στην πισίνα του πόλο.

Η δύναμη, η εκρηκτικότητα και το ακατέργαστο ταλέντο του τον μετέτρεψαν γρήγορα σε έναν από τους κορυφαίους παίκτες που ανέδειξε ποτέ το ελληνικό άθλημα. Από τον Άρη βρέθηκε στον Εθνικό Πειραιώς, όπου κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα Ελλάδας, αφήνοντας ανεξίτηλο το στίγμα του σε μια ολόκληρη εποχή.

Με το εθνόσημο αγωνίστηκε 319 φορές. Συμμετείχε σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες, δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα, τέσσερα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και δύο Παγκόσμια Κύπελλα. Υπήρξε αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας και ένας από τους ανθρώπους που συνέβαλαν καθοριστικά στην αγωνιστική της άνοδο από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 έως τα μέσα της δεκαετίας του ’90.

Ο φόβος των αντιπάλων, η ασπίδα των συμπαικτών

Όσοι τον αντιμετώπισαν μέσα στην πισίνα μιλούν για έναν αθλητή μοναδικών σωματικών προσόντων.

Δεν ήταν όμως μόνο οι αριθμοί που τον έκαναν ξεχωριστό. Ήταν ο χαρακτήρας του. Η παρουσία του. Η αύρα του αρχηγού.

Ο άλλοτε συμπαίκτης και συγκάτοικός του, Αντώνης Αρώνης, είχε πει:
«Ό,τι και να πούμε για τον Νώντα είναι λίγο. Έφυγε πολύ νωρίς και λείπει πολύ σε όλους μας. Ήταν ένας αθλητής που άφησε τη σφραγίδα του στο ελληνικό πόλο και θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα στο άθλημα. Εκτός από συμπαίκτες, ήμασταν και πολύ καλοί φίλοι. Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ και θα τον θυμόμαστε για πάντα».

Με λόγια γεμάτα αγάπη είχε μιλήσει και ο Θοδωρής Χατζηθεοδώρου, συμπαίκτης του στην Εθνική ομάδα:
«Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο και αθλητή. Με αγκάλιασε όταν μπήκα μικρός στην Εθνική, όπως αγκάλιαζε όλα τα παιδιά. Ήταν παράδειγμα προς μίμηση, η ψυχή της παρέας και ένας τεράστιος αρχηγός».

Ο Γιώργος Μαυρωτάς, συμπαίκτης του για περισσότερα από δέκα χρόνια στην Εθνική, στάθηκε στην τεράστια αγωνιστική του αξία:
«Ο Νώντας ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες που ανέδειξε το ελληνικό πόλο. Ήταν προικισμένος με δύναμη και ταχύτητα, φόβητρο για κάθε αντίπαλο. Ήταν ευθύς και αυθόρμητος χαρακτήρας. Άφησε εποχή στις ελληνικές και ξένες πισίνες».

Για τον Κυριάκο Γιαννόπουλο, πρόεδρο της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Ελλάδος και παλιό συμπαίκτη του, η μνήμη του Νώντα είναι χρέος απέναντι και στις επόμενες γενιές:
«Για όλους μας πάντα η εικόνα του αγαπημένου μας Νώντα θα υπάρχει στο μυαλό μας. Το τουρνουά στη μνήμη του θα ξαναγίνει, για να μαθαίνει η νέα γενιά και να θυμούνται οι παλαιότεροι έναν από τους μεγαλύτερους Έλληνες αθλητές που ανέδειξε το σπορ στη χώρα μας».

Ο επί σειρά ετών συμπαίκτης του, Παναγιώτης Τσολακούδης, ίσως τον περιέγραψε με τον πιο ανθρώπινο τρόπο:
«Δεν έχει σημασία τι θα πούμε. Σημασία έχει ότι τον θυμόμαστε. Αυτοί που φεύγουν ξεχνιούνται μόνο όταν δεν τους θυμόμαστε. Ο Νώντας ήταν ένας αγαθός γίγαντας. Έπαιζε για την ομάδα και τους συμπαίκτες του».

Αυτός ήταν ο Νώντας Σαμαρτζίδης. Ένας αθλητής τεράστιων δυνατοτήτων, αλλά πάνω απ’ όλα ένας άνθρωπος που έβαζε την καρδιά πάνω από όλα. Ένας αρχηγός που προστάτευε, ενέπνεε και δεν λύγιζε. Ένας άνθρωπος που δεν χωρούσε εύκολα σε καλούπια.

Ο Νώντας δεν έφυγε ποτέ

Κάποιοι αθλητές αποσύρονται και περνούν στη λήθη.

Ο Νώντας Σαμαρτζίδης δεν πρόλαβε να γεράσει. Δεν πρόλαβε να γίνει βετεράνος. Δεν πρόλαβε να δει τις επόμενες γενιές του ελληνικού πόλο να κατακτούν τις κορυφές που εκείνος βοήθησε να πλησιάσουν.

Ίσως γι’ αυτό έμεινε για πάντα νέος.

Για πάντα δυνατός.

Για πάντα αρχηγός.

Τριάντα χρόνια μετά, η απουσία του εξακολουθεί να πονά. Όμως η μνήμη του παραμένει ανίκητη.

Γιατί ο Νώντας Σαμαρτζίδης δεν είναι απλώς ένα κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού πόλο.

Είναι ένα κομμάτι της ψυχής του.

Και όπως λένε όσοι τον αγάπησαν, κάποιοι άνθρωποι δεν χάνονται ποτέ.

Γίνονται κύμα.

Και ταξιδεύουν για πάντα.

Pisina.net