Ο αθλητισμός είναι και πρέπει να είναι χαρά
Άρθρο του ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΛΙΔΑΚΗ
Προπονητή κολύμβησης του ΠΑΟ και των Εκπαιδευτηρίων Κωστέα Γείτονα
Ο αθλητισμός είναι και πρέπει να είναι χαρά!
Είδα τις τελευταίες μέρες να επικροτείται η δημιουργία της νέας κολυμβητικής κατηγορίας U23 (κάτω των 23 ετών), και την ίδια ώρα να επικρίνεται η ένταξη των ηλικιών 8 – 9 ετών στις προαγωνιστικές κατηγορίες. Για να είμαστε ακριβείς η ένταξη των 8 ετών, καθώς τα παιδιά 9 ετών ήδη συμμετείχαν.
Θα αφιερώσω μόλις μια παράγραφο για την ένταξη της κατηγορίες U23, ώστε να περισσέψουν περισσότερες λέξεις για τα μικρά παιδιά και αυτό γιατί η αρχισυνταξία - δηλαδή οι αναγνώστες - είναι αυστηρή και δεν επιτρέπει πολλές λέξεις.
Η U23 ή 21 ή 20… είναι μία σκέψη που πολλοί προπονητές την είχαμε προτείνει εδώ και πολλά χρόνια στην ομοσπονδία, με σκοπό να ανοίγεται ένας πιο ομαλός δρόμος μετάβασης από τους έφηβους στους άνδρες, αλλά και από τις νεανίδες στις γυναίκες. Παρατηρούσαμε για πολλά χρόνια ότι μετά την παρανοϊκή πραγματικότητα της Γ’ Λυκείου, η επανένταξη στον υψηλό αγωνιστικό αθλητισμό φαινόταν έως και αδύνατη στην πλειονότητα των κολυμβητών/τριών, με αποτέλεσμα να απογοητεύονται και να εγκαταλείπουν την ενεργό δράση πολύ νωρίς, ιδίως εφόσον την ίδια ώρα μεταπηδούσαν στη μεγάλη ανοικτή κατηγορία. Για διαφορετικούς λόγους από εκείνους της ελληνικής πραγματικότητας η διεθνής ομοσπονδία αντιλήφθηκε ότι έπρεπε να εισάγει μία επιπλέον μεταβατική κατηγορία, την U23, και αυτό ταυτόχρονα βοηθάει σημαντικά και την ελληνική κολυμβητική πραγματικότητα. Για τη διεθνή κολύμβηση θεωρώ ότι η U23 είναι η ιδανική επιλογή κι αυτό γιατί αναφερόμαστε σε ένα άθλημα κορυφαίας επιλεκτικότητας σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ για την Ελλάδα εκτιμώ ότι η U21 θα μας ταίριαζε ακόμα καλύτερα. Ήδη όμως ως χώρα έχουμε «καλωσορίσει» την κατηγορία U23 με τις τεράστιες επιτυχίες των κολυμβητών μας στο αντίστοιχο Ευρωπαϊκό τον περασμένο Αύγουστο.
«Αχός βαρύς ακούεται…», δανεική αναφορά από τη Σουλιώτισσα Δέσπω Μπότση…
Ο θόρυβος ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια όταν καθιερώθηκαν πανελλήνιοι αγώνες, όχι πρωτάθλημα στις προαγωνιστικές κατηγορίες. Σήμερα αναθερμαίνονται οι συζητήσεις και κυρίως οι διαφωνίες λόγω της ένταξης μίας επιπλέον ηλικίας, αυτής των 8 ετών – β’ δημοτικού.
Θα προσπαθήσω να αποσαφηνίσω έννοιες και νοήματα με την παράθεση απλών προτάσεων:
1. Αυτές οι κατηγορίες είναι προαγωνιστικές και όχι αγωνιστικές. (Οι αγωνιστικές αρχίζουν στο γυμνάσιο).
2. Σήμερα είτε πανελλήνιοι αγώνες είναι, είτε περιφερειακοί δεν αποτελούν πρωταθλήματα αλλά είναι απλά αγώνες, συνεπώς ΔΕΝ απορρέουν ούτε Πρωταθλητές μήτε Πρωταθλήτριες. (Επειδή είδα και επικριτές της ηλικίας μου, τους θυμίζω ότι εμείς 10 ετών και μικρότεροι είμασταν σε κανονική κατηγορία με επίσημα πανελλήνια ρεκόρ – είχα καταρρίψει μάλιστα ένα στα 100 ύπτιο παμπαίδων όταν ήμουν 10 ετών, καλά που δεν σταμάτησα μετά…)
3. Υπάρχει κάποιος/α που διαφωνεί ότι ο αγώνας είναι στην φύση του ανθρώπου και του παιδιού επίσης;
4. Να απαγορευτούν στα δημοτικά σχολεία παιγνίδια που έχουν στοιχεία συναγωνισμού και σκορ, όπως κρυφτό, κυνηγητό, αμπάριζα, ποδόσφαιρο, τρέξιμο, άλμα, μήλα (απλό γερμανικό) κ.α.;
5. Ποιοι είναι εκείνοι που τις τελευταίες δεκαετίες εισήγαγαν στον ερασιτεχνικό αθλητισμό την έννοια του ανταγωνισμού σε αντικατάσταση εκείνης του συναγωνισμού;
6. Συνειδητοποιούμε την εννοιολογική διαφορά των δύο παραπάνω λέξεων κι αν ναι γιατί τελικά έχουμε υιοθετήσει τη λέξη ανταγωνιστικότητα;
7. Γιατί είναι πολύ καλό ή πολύ κακό ένα παιδί να έρθει πρώτο σε έναν οποιονδήποτε αγώνα; Είναι;
8. Γιατί εφόσον σε ένα παιδί δημοτικού πχ 10 ετών επιτρέπεται να συμμετέχει σε παγκόσμιες γυμναστράδες για να εμπλουτίσει τις εμπειρίες του, να δει τον κόσμο και άλλα παιδιά, να μην επιτρέπεται να λαμβάνει μέρος σε πανελλήνιους αγώνες με παιδιά από όλη την Ελλάδα; Και που είναι το μεμπτό να συμμετέχει κι ένα μικρότερο παιδάκι εφόσον αυτό του δίνει χαρά και οι γονείς του κρίνουν ότι είναι ώριμο να ακολουθήσει;
9. Ο αθλητισμός είναι και πρέπει να είναι χαρά!
10. Σε τι διαφέρει η φιλοσοφική προσέγγιση του αθλητισμού, δηλαδή η ουσία του, από ένα παιδί της Στ’ Δημοτικού σε ένα παιδί της Β’ Γυμνασίου; Για το μεγαλύτερο ο αθλητισμός δε θα πρέπει πια να είναι χαρά, αλλά κάτι άλλο; Και να ξαναγίνεται χαρά ο αθλητισμός πάλι στους masters; (όχι ότι εκεί δεν εμφανίζονται απωθημένα…)
Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πολλές προτάσεις ακόμα, αλλά είπαμε η αρχισυνταξία δε μας το επιτρέπει…
Δεν υπάρχει τίποτα κακό στη συμμετοχή ενός παιδιού σε έναν αληθινό αθλητικό αγώνα. Αντίθετα μαθαίνει βιωματικά το κάλλος και το ιδεώδες του αθλητισμού. Δεν υπάρχει τίποτα μα τίποτα κακό στη νίκη ή στην ήττα. Αυτό που μένει είναι το καλό της συμμετοχής.
Ο αθλητισμός μετέτρεψε τα όπλα και τις πολεμικές συρράξεις στα πεδία σε ευγενή άμιλλα. Τώρα αν εμείς θέλουμε να ξαναμετατρέψουμε τα κολυμβητήρια και τα στάδια σε πεδία μάχης, τότε ας πάρουμε πέτρες και σφεντόνες να πετροβολήσουμε τα παιδιά μας, αν δεν το κάνουμε ήδη μεταφορικά με καταναγκασμούς, ψυχαναγκασμούς για υψηλές επιδόσεις, επιπτώσεις λόγω μέτριας απόδοσης, εκβιασμούς, γρίνιας και άλλων συναφών συστατικών του πρέπει να είσαι ανταγωνιστικό παιδί μου…
Οικογένειες, προπονητές/τριες και σωματεία ας κρατήσουμε το ιδεώδες του αθλητισμού ψηλά. Ας μεταφέρουμε αυτό που λέμε για τον Μαραθώνιο: Αξία έχει η συμμετοχή. Τα υπόλοιπα συσχετίζονται με τα πάθη και τα ελλείματά μας είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι…
Ισχυρή σύσταση: Γονείς αν διαπιστώνετε ότι οι προπονητές ή τα σωματεία που είναι εγγεγραμμένα τα παιδιά σας (δεν τους ανήκουν) ακολουθούν μεθόδους ανταγωνιστικότητας και τιμωρούν ή προκαλούν τύψεις σε ένα παιδί επειδή πχ δεν έμεινε το καλοκαίρι στους τελευταίους αγώνες, προτιμώντας να πάει στο χωριό με τον παππού και τη γιαγιά, τότε αλλάξτε του περιβάλλον άμεσα. Υπάρχουν και καλές ομάδες με αθλητική φιλοσοφία που εργάζονται με γνώμονα το παιδί, πάνω στα πρότυπα του αθλητικού πνεύματος. Αυτές οι ομάδες προσλαμβάνουν ανάλογους προπονητές…
Ο αθλητισμός είναι και πρέπει να είναι χαρά, άλλωστε ένας στενοχωρημένος αθλητής δεν μπορεί να αποδώσει…
