Λογικά και παράδοξα...
Ψευδαισθήσεις ότι θα σας πω πράγματα που δε γνωρίζετε ήδη, δεν έχω. Ακόμα, με όλο μου το σεβασμό για τις Άγιες ημέρες που διανύουμε, αν με αυτά τα λίγα λόγια που γράφω σήμερα Μ. Τετάρτη, σας έκανα έστω και λίγο να ευθυμήσετε, αυτό θα με χαροποιούσε ιδιαίτερα. Είναι όμως ώρα να ...αφήνω επιτέλους τη φλυαρία.
Πολλές φορές αναρωτήθηκα ποιος χαίρεται περισσότερο στον αθλητισμό, ο πρώτος ή ο τελευταίος; ιδού η απορία. Ας δούμε κάποιες εκδοχές...
Στην κολύμβηση εμείς οι Έλληνες μετράμε δύο Olympic Medalists (μου επιτρέπετε και ολίγον ...νεοελληνικόν συντακτικόν). Μετά από συγκλονιστικούς αγώνες αμφότεροι βρέθηκαν στο δεύτερο σκαλοπάτι του ύψιστου βάθρου, με από ένα ασημένιο μετάλλιο στο στήθος. Ξέρουμε όλοι τι λέγεται για τις θέσεις 2, 4 και 9... Το είχα γράψει πριν από λίγο εδώ, αλλά η δημοκρατική μου λογοκρισία μου το αφαίρεσε... Τώρα μένει εσείς να απαντήσετε με το χέρι στην καρδιά, αν χάρηκαν περισσότερο οι πρώτοι από τους δεύτερους. Εγώ ειλικρινά δεν ξέρω να απαντήσω. Πάντως κάποτε πριν από περίπου 40 χρόνια ένα 16χρονο τότε, το οποίο ακόμα προσπαθώ να το γνωρίσω καλύτερα, είχε βρεθεί σε μια χαμηλότερου βεληνεκούς ανάλογη συγκυρία και νομίζω ότι αν και τερμάτισε τρίτο ήταν απείρως πιο ευτυχισμένο ακόμα και από τον πρώτο.
Είναι λογικό να πούμε ότι στο αρχικό παράδειγμα που περιέγραψα, αναφερόμαστε στην κορυφή της κορυφής, άρα ήταν για όλους ίσως η ευτυχέστερη στιγμή της ζωής τους. Μόλις τώρα στιγμή δεν είπα; Επίσης εκείνα τα μετάλλια ήταν και τα δύο τα πρώτα μετάλλια για την πατρίδα μας. Άρα είναι άκρως λογικό το ότι έφεραν μεγάλη χαρά και ευδαιμονία όχι μόνο στους ίδιους, αλλά σε όλους μας.
Πάμε τώρα να δούμε όμως μια διαφορετική σύγκριση.
Έχουμε ένα παιδί που είναι αρκετά καλό στην κολύμβηση και εύκολα πιάνει το όριο συμμετοχής για το πανελλήνιο πρωτάθλημα, αλλά οι δυνατότητές του είναι μέχρι εκεί. Από την άλλη πλευρά έχουμε ένα παιδί, το οποίο ποτέ δε θεωρήθηκε και πράγματι δεν ήταν ταλέντο, αλλά προπονήθηκε σκληρά και κατάφερε κυριολεκτικά στο εκατοστό να πιάσει το όριο και έτσι θα συμμετάσχει και εκείνο στο πρωτάθλημα, το οποίο μάλιστα θα διεξαχθεί σε άλλη πόλη. Εδώ, ποιο παιδί χαίρεται περισσότερο; Το καλύτερο; ή εκείνο που κατάφερε το "ακατόρθωτο" και βιώνει παράλληλα και την προσμονή του "σπουδαίου" ταξιδιού; καθώς πολλές φορές η προσμονή αποδεικνύεται καλύτερη και από την απόλαυση.
Αντίστοιχα, ποιος το χάρηκε περισσότερο φέτος, ο δεύτερος που έχασε την πρώτη θέση, ο τέταρτος που έχασε το μετάλλιο, ο ένατος που όμως έμεινε εκτός τελικού, ο 23ος ή ο ...74ος που να θυμηθούμε ότι είχε πιάσει το όριο μόλις στο εκατοστό;
Αλήθεια ποια το χάρηκε περισσότερο, η μαθήτρια του Λυκείου που κέρδισε στο σχολικό πρωτάθλημα ή η πανελληνιονίκης που κέρδισε στο πρωτάθλημα των κατηγοριών, αλλά με όχι καλό χρόνο;
Πόσο τελικά διαφέρει βιωματικά εκείνη τη στιγμή η χαρά του Ολυμπιονίκη από εκείνη τη χαρά του ...74ου;
Μα, εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς και θα πει, είναι λογικό να βιώνουν αυτοί οι δύο την ίδια χαρά ή μήπως είναι παράδοξο το να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Κι όμως αν και όταν συμβαίνει και παράδοξο μπορεί να το πει κανείς και λογικό είναι, καθώς ο αθλητισμός είναι σπουδή ζωής και η ζωή είναι συνήθως την ίδια ώρα και λογική και παράδοξη...
Εκεί που προσπαθώ - ελπίζω όχι μάταια - να καταλήξω, δίνοντας ένα αισιόδοξο, αλλά ρεαλιστικό μήνυμα σε κάθε αθλητή/τρια από 8 έως 108 ετών είναι ότι: Ναι, υπάρχει στον αθλητισμό χώρος στην όχθη της χαράς για όλους και όλες, φτάνει να τον ψάξουμε λιγάκι...
Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα!
Γιάννης Μηλιδάκης Προπονητής κολύμβησης ΠΑΟ
Pisina.net